“Jezus komt spoedig”
De Onherkende Terugkeer Waarom wij de messias niet zullen herkennen
Wanneer verlossing komt in een gedaante die wij niet verwachten
Stemmen roepen: “Jezus komt spoedig!” Ze kijken naar de hemel, wachtend op een figuur die zal
afdalen met glorie en macht, die de wereld zal transformeren met wonderbaarlijke kracht. Maar wat
als hij al hier is? Wat als zij al hier zijn? Wat als de messias niet komt als een externe redder, maar
als een innerlijke her-innering die zich manifesteert door mensen die hun goddelijke natuur hebben
geactiveerd? En wat als wij, in onze vervreemding van ons eigen zijn, hen niet eens herkennen?
De Geschiedenis Herhaalt Zich in Nieuwe Gedaanten
Tweeduizend jaar geleden kwam er een man die sprak over liefde in een wereld vol haat. Die
genezing bracht waar ziekte heerste. Die wijsheid deelde waar onwetendheid regeerde. Die vrede
predikte waar oorlog woedde. En wat deed de menigte? Ze noemden hem een bedreiging. Een
ketzer. Een gevaar voor de orde. Ze kruisigden hem.
Niet omdat hij slecht was, maar omdat hij te goed was. Niet omdat hij loog, maar omdat zijn
waarheid hun leugens onthulde. Niet omdat hij zwak was, maar omdat zijn kracht hun zwakte
blootlegde. Ze konden zijn licht niet verdragen omdat het hun eigen ongeziene stukken in het licht
bracht.
En nu, terwijl dezelfde mensen roepen om zijn terugkeer, bereiden ze onbewust hetzelfde lot voor
iedereen die zijn bewustzijn draagt. Want de geschiedenis herhaalt zich niet in identieke vormen,
maar in identieke patronen. De messias komt niet terug als dezelfde persoon, maar als hetzelfde
bewustzijn, manifesterend door degenen die zich herinneren wie zij werkelijk zijn.
De Onverwachte Gedaante van Goddelijkheid
Maar zij die wachten op de messias zoeken hem in de verkeerde gedaante. En het diepste
misverstand van alles: ze verwachten een witte man.
Want het beeld dat ons is opgelegd van de messias is een leugen die zo diep geworteld is dat zelfs
velen die zich spiritueel ontwikkeld noemen er nog steeds in gevangen zitten. We zijn
geconditioneerd om goddelijkheid te zien door de lens van Europese iconografie, terwijl de
werkelijkheid ons naar een heel andere waarheid wijst.
Het verhaal van Jezus, een naam die op papier niet eens bestond in zijn tijd, want de letter J bestaat
pas 500 jaar, heeft opvallende gelijkenissen met veel oudere verhalen. Neem Heru, nu beter bekend
als Horus, uit het oude Tamare, het land dat de neteru zo noemden, maar dat later door de Grieken
werd vernoemd naar Aigyptos en wat wij nu Egypte noemen.
En Heru is geen alleenstaand verhaal. Noah en Utnapishtim. De verhalen van de vloed, van
verlosser-figuren, van goddelijke geboren, ze keren terug in de Enuma Elish, in het Gilgamesh-
epos, in talloze tradities die veel ouder zijn dan wat wij als “origineel” beschouwen.
Maar hier is wat cruciaal is: al deze oorspronkelijke verhalen komen uit Tamare. Uit Afrika. Uit het
continent waar de allesomvattende mens ontstond. En deze verhalen spraken niet over witte redders,
maar over donkere ‘goddelijke figuren’, beter gezegd Neteru.
De Witte Leugen van Goddelijke Representatie
Inmiddels zijn veel van ons de witte leugen ontstegen. We beseffen dat films als “Gods of Egypt”
geen waarachtig beeld laten zien wanneer ze Afrikaanse ‘Goden’ laten spelen door witte acteurs. We
begrijpen dat de geschiedenis is verwrongen, dat de beelden zijn vervangen, dat de waarheid is
witgewassen.
De eerste mens, de allesomvattende mens, wordt vandaag aangeduid als zwart, donker. Maar dit
beeld zien velen van ons nog steeds niet als het centrum, als de essentie, en daarmee ook niet als de
messias. We hebben geleerd om goddelijkheid te associëren met witheid, met Europese trekken, met
een specifieke masculiene vorm die niet de oorspronkelijke is.
De Vrouwelijke Dimensie van Goddelijke Schepping
En dan is er nog een dieper misverstand: de obsessie met mannelijke verlossing. Terwijl het de
vrouw is die het leven hier op aarde schenkt. Het zijn de XX-chromosomen tegenover XY. Het is
het mitochondriale DNA dat van moeder op kind wordt doorgegeven. De vrouw is letterlijk de
drager van het leven, de belichaming van creatieve kracht, de manifestatie van goddelijke
vruchtbaarheid.
Toch zijn we wijsgemaakt dat we vooral moeten uitkijken naar een mannelijke persoon. Naar een
vader-figuur die ons komt redden. Maar wat als de goddelijke kracht die we zoeken fundamenteel
vrouwelijk is? Wat als de messias-energie meer moederlijk is dan vaderlijk? Wat als verlossing
komt door het vrouwelijke principe van voeding, zorg en transformatie in plaats van door het
mannelijke principe van controle en overheersing?
De Onzichtbare Messiasfiguren Onder Ons
En dus missen we hen. De zwarte vrouwen die wijsheid dragen maar gemarginaliseerd worden. De
Afrikaanse healers die genezing brengen maar weggezet worden als bijgelovig. Ze worden
genegeerd door een wereld die alleen luistert naar witte, mannelijke autoriteit.
We missen de donkere kinderen die met kosmisch bewustzijn geboren worden maar geleerd worden
hun licht te dimmen. We negeren de Afrikaanse spiritual teachers die verbinding brengen met
voorouderlijke wijsheid. We zien voorbij aan de vrouwelijke healers die de werkelijke transformatie
van de wereld faciliteren. Omdat dit niet past bij ons geconditioneerde beeld van hoe goddelijkheid
eruitziet, lopen we voorbij aan de verlossing die zij brengen.
De messias draagt geen kroon van goud maar een hart van waarheid. Zij spreekt niet vanaf paleizen
maar vanuit stilte. Zij preformeert geen wonderen om indruk te maken, maar leeft wonderen door
authentiek te zijn. Zij belooft geen externe verlossing, maar wijst naar de verlossing die al in je ligt.
En daarom herkennen we haar niet. Want wij zijn zo vervreemd geraakt van onze eigen goddelijke
natuur dat we niet meer kunnen zien wanneer anderen die natuur belichamen. We zijn zo gewend
aan valse autoriteit dat we echte autoriteit niet meer herkennen.
We zijn zo gewend aan leven in fragmenten dat we heelheid als onmogelijk beschouwen. Wanneer iemand spreekt vanuit innerlijke autoriteit, noemen wij hem arrogant. Wanneer iemand leeft vanuit
onvoorwaardelijke liefde, noemen wij haar naïef. Wanneer iemand handelt vanuit spirituele
wijsheid, spreken we van zweverigheid. We hebben onszelf zo klein gemaakt dat grootsheid ons
bedreigt.
De Moderne Kruisiging van Bewustzijn
En dus gebeurt het opnieuw. Niet met spijkers en kruizen, maar met spot en marginalisatie. Niet met
fysieke geweld, maar met psychologische crucifixie. We noemen hen die wijsheid spreken
“mesjogge.” We bestempelen hen die waarheid leven als “extremisten.” We marginaliseren hen die
liefde belichamen als “onrealistisch.” We pathologiseren hen die zich hun goddelijke natuur
herinneren als “grootheidswaanzinnig.”
Maar de vraag is: wie is er werkelijk mesjogge? Degenen die zich herinneren dat zij goddelijke
wezens zijn in menselijke vorm? Of degenen die geloven dat zij niets meer zijn dan vlees en bloed,
toeval en chaos, angst en beperking?
Wie is er werkelijk ziek? Degenen die leven vanuit liefde, vrede en wijsheid? Of degenen die leven
vanuit haat, oorlog en onwetendheid?
Wie is er werkelijk verloren? Degenen die zich verbonden voelen met alle leven? Of degenen die
zich geïsoleerd voelen in hun eigen ego?
De Democratie van Goddelijkheid
Want hier ligt het diepe geheim dat de georganiseerde religie niet wil dat je weet: de messias is geen
exclusief individu. Het Christusbewustzijn is geen monopolie van één persoon. Boeddha-natuur is
geen privilege van één figuur. De goddelijke vonk is geen eigendom van één profeet.
Elk van ons draagt de potentie voor messias-zijn. De verlossing waar de mensheid naar zoekt ligt
niet in de komst van één externe redder, maar in het ontwaken van de innerlijke redder die in elk
van ons woont.
Maar dit is een gevaarlijke waarheid voor systemen die hun macht baseren op onze afhankelijkheid.
Voor kerken die leven van onze spirituele onmondigheid. Voor leiders die gedijen bij onze
hulpeloosheid. Voor instituten die profiteren van onze vervreemding van onze eigen goddelijke
natuur.
Als Wij Geen Oog Hebben Voor Elkaar
En daarom blijven we wachten op een externe messias terwijl we de innerlijke messias in onszelf en
elkaar negeren. We kijken naar de hemel terwijl de hemel in ons hart klopt. We zoeken naar
wonderen terwijl het wonder van ons eigen bewustzijn zich ontvouwt. We bidden om verlossing
terwijl de sleutel tot verlossing in onze eigen handen ligt.
Maar als wij geen oog hebben voor elkaar, werkelijk zien wie we zijn voorbij onze rollen en
maskers en conditionering, hoe kunnen we dan de goddelijke natuur herkennen die door elkaar heen
straalt? Als wij onszelf alleen zien als beperkte, sterfelijke, gescheiden wezens, hoe kunnen we dan
de onbegrensde, eeuwige, verbonden waarheid erkennen die onze werkelijke natuur is?
We passeren elke dag messiasfiguren op straat zonder hen te herkennen. Want we kijken met ogen
die getraind zijn om alleen oppervlaktes te zien, niet om essentie waar te nemen.
En het diepste probleem is dat we de spiegel niet durven aanschouwen waarin onze eigen
goddelijke natuur wordt gereflecteerd. Want als we werkelijk kijken, niet naar ons ego, niet naar
onze conditionering, niet naar onze angsten en beperkingen, maar naar de pure bewustzijn die al
deze dingen observeert, dan zien we iets dat angstaanjagend en prachtig tegelijk is.
Een her-inneraar…